เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 เสียงมรณะใต้ดิน
“กึก”
“กึก”
“กึก”
เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนซีเมนต์เย็นเฉียบเป็นระลอก ๆ ราวกับแท่งน้ำแข็งที่เจาะเข้าไปในอากาศอันเงียบงัน และเจาะเข้าไปในประสาทที่ใกล้พังทลายของฉัน
เขามาแล้ว
อยู่ข้างหลังฉันนี่เอง
ฝีเท้าไม่ได้เร็วเลย แถมยังสุขุมเกือบจะสง่างาม ทว่ากลับทำให้คนขวัญหนีดีกว่าปีศาจร้ายที่วิ่งพรวดเข้ามาเสียอีก ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนหัวใจที่เต้นรัวของฉัน เงามหึมาปกคลุมเข้ามาอย่างไร้เสียง เย็นเยียบ เหนียวหนืด มีกลิ่นสนิม กลิ่นรา และไอมรณะ กดทับลงบนแผ่นหลัง ฉันรู้สึกได้ว่าอากาศด้านหลังนิ่งค้าง ผิวหนังตึงแน่น ขนลุกตั้งชันทุกเส้น ทุกอณูกำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตราย!
“เจียงอวี่!”
ฉันเค้นเสียงตะโกนสุดแรงที่เหลือออกมาจากก้นบึ้งของลำคอ ร่างกายพุ่งเข้าหามือขาวซีดผอมแห้งที่ยื่นออกมาจากใต้ผ้ากำมะหยี่หนาหนักโดยสัญชาตญาณ! ปลายนิ้วห่างจากผิวที่เปื้อนสิ่งสกปรกกับเลือดสีแดงคล้ำเพียงหนึ่งนิ้ว!