เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 36 แสงริบหรี่ในทางตัน
เสียงทารกร้องไห้นั้นแหลมและกังวาน เต็มไปด้วยพลังชีวิตกราดเกรี้ยวดุดันของทารกแรกเกิด ราวกับเหล็กแหลมร้อนแดงที่แทงเข้าไปในความมืดนิ่งสนิทกับไอมรณะเหนียวข้นของห้องใต้ดินอย่างแรง!
“แง้—แง้—!”
เสียงทะลุผ่านแผ่นปิดหนาหนัก ทะลุผ่านปูนซีเมนต์เย็นเฉียบ แผ่กระจายด้วยพลังที่ไม่อาจหยุดยั้ง ดังกึกก้องขึ้นในพื้นที่แคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็น!
ราวกับเสียงที่จู่ ๆ ดังขึ้นนี้กดปุ่มหยุดเวลาไว้
แม้แต่ร่างของเจียงอวี่ที่กระตุกแผ่วเบาจนแทบหยุดหายใจ ก็หยุดนิ่งไปในพริบตา
ผู้ชายที่ถูกเงาร่มดำคันใหญ่ปกคลุมไว้ชะงักค้างอย่างเห็นได้ชัด นิ้วมือซีดขาวที่เพิ่งเปื้อนเลือดกับหนองของเจียงอวี่และกำลังจะชี้มาทางฉันหยุดค้างกลางอากาศ ขอบร่มยกขึ้นเล็กน้อยนิดเดียวจนแทบสังเกตไม่เห็น ขอบเงาสั่นไหวไปครู่หนึ่ง
ดวงตาเย็นชาไร้ความปรานีที่ซ่อนอยู่หลังก้นบึ้งดำมืดนั้นดูเหมือนจะทะลุผ่านสิ่งกีดขวางหลายชั้น มองไปยังทิศทางเหนือศีรษะที่เสียงดังมา นั่นเป็นครั้งแรกที่มีแววสงสัยเล็กน้อยจนแทบจับไม่ได้... หรือจะพูดว่าไม่พอใจที่จังหวะซึ่งวางไว้ถูกขัดจังหวะ?
ตอนนี้แหละ!