เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 กรงเหล็ก
กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากถังเศษอาหารราวกับหนอนแมลงวันเย็นเฉียบนับไม่ถ้วน มุดเข้าไปในโพรงจมูกแล้วไชลึกเข้าไปในสมอง กระเพาะปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเล น้ำย่อยเปรี้ยวเอ่อขึ้นมาเป็นระลอก แต่ก็ถูกกดลงไปอย่างแรง แผ่นหลังแนบติดกับผนังเย็นเฉียบที่มันเยิ้ม ผิวเหนียวเหนอะหนะจนติดกับเสื้อผ้าที่หนาวแข็ง เสียงฝีเท้าของผู้ชายชุดสูทกับผู้จัดการร้านหายไปนอกม่านประตู ในทางเดินเหลือเพียงเสียงไฟเตาดังฟู่ ๆ เสียงทัพพีเหล็กขูดก้นกระทะแสบแก้วหู และเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวราวกับตีกลอง
สายตาของฉันจับจ้องแผ่นปิดทรงสี่เหลี่ยมสีเข้มกว่าบริเวณรอบ ๆ ตรงมุมกำแพงไม่กะพริบ
สัญลักษณ์ “ปลาหมึก”...
เครื่องรางคุ้มกาย...
กฎ...
ถ้อยคำเย็นเยียบของผู้ชายชุดสูทเหมือนเกล็ดน้ำแข็งชุบยาพิษ ขูดขีดวนเวียนอยู่ข้างหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ข้างล่าง...
ข้างในนั้น...
ความหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวงผสมกับแรงกระตุ้นที่ไม่สนอะไรทั้งนั้น กระแทกไปมาอย่างบ้าคลั่งในอกอันเย็นเฉียบ เจียงอวี่... คนที่มีสัญลักษณ์ “ปลาหมึก” ประทับอยู่บนข้อมือ... จะอยู่ข้างล่างนั่นหรือเปล่า?! เงาผีที่กางร่มดำ... ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดตรงนั้นหรือเปล่า?!