เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33 ห้องใต้ดิน
ม่านพลาสติกมันเยิ้มตรงปากทางเดินหลังครัวยังส่ายไหวเหมือนงูที่ถูกตอกหางติดพื้นแต่ยังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย เสียง “โครม” เมื่อครู่ยังดังก้องกระแทกอยู่ในหู ร้านวุ่นวายเหมือนหม้อโจ๊กเดือด ลูกค้ายืดคอมองเข้าไปในทางเดินมืดตื๋อ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังหึ่ง ๆ ขยายตัวราวกับคลื่นน้ำขึ้น กลบเพลงป๊อปที่บรรเลงอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว พนักงานหลายคนในชุดแดงเหลืองกับผู้ชายอ้วนที่ดูเหมือนผู้จัดการพุ่งทะลุม่านเข้าไปด้านในตั้งนานแล้ว ราวกับหนูที่ถูกไฟลนก้น
เชฟที่มีรอยประทับบนหลังมือก็วิ่งตามเข้าไปด้วย เงาร่างวูบไหวแล้วหายไปหลังม่านมันเยิ้มที่ส่ายไปมาอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา
ฉันยืนนิ่งเหมือนแท่งน้ำแข็งปักอยู่ในกระทะน้ำมัน หูเต็มไปด้วยเสียงคนจอแจ แต่สมองกลับปลอดโปร่งอย่างผิดปกติ หรือจะพูดให้ถูกคือถูกลางร้ายที่เย็นเยียบมหาศาลแช่แข็งไว้
ไม่ใช่ภาพหลอน
สิ่งที่อยู่บนหลังมือเขานั่น…แม้จะมองไม่ชัดเพราะควันน้ำมันกับไอร้อน แต่รูปร่างพร่าเลือนบิดเบี้ยวนั่น…เหมือน! เหมือนตราประทับลายขยุกขยิกในรูปของเจียงอวี่เหลือเกิน!
แล้วยังนิ้วก้อยนั่น…การงอเล็กน้อยเมื่อครู่ที่แทบไม่มีอยู่จริง…เหมือนโดนไฟช็อตจนกระตุก? หรือว่า…เป็นสัญญาณบางอย่าง?!
หัวใจเต้นรัวกระแทกซี่โครงจนเจ็บ เหงื่อเย็นไหลซึมลงมาตามแผ่นหลังทันที เกาะเสื้อเปื้อนเลือดเย็นเฉียบจนเหนียวเหนอะ