เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 ราชาปลาหมึก
ทางเดินสีขาวซีดเย็นเฉียบด้านนอกหอผู้ป่วยหนักเหมือนตรอกตันที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา อากาศหนักอึ้งจนเหมือนบิดให้เป็นหยดน้ำได้ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อปนกลิ่นเหม็นหืนของความสิ้นหวังดันจนขมับเต้นตุบ ๆ ญาติสองสามคนที่นั่งพิงกำแพงหน้าซีดเหมือนฉาบปูนขาว สายตาว่างเปล่าจ้องประตูกระจกฝ้าบานนั้น ราวกับรอให้พญายมพลิกป้ายเลือก
ฉันพิงกำแพงเย็นเฉียบ แผ่นหลังเสียดสีกับเม็ดผิวกำแพงที่หยาบระคาย ในกระเป๋ากางเกง เศษกระดาษที่เขียนด้วยเลือดใบนั้นเหมือนถ่านร้อน แผดเผาต้นขาผ่านเนื้อผ้าอย่างไม่ปรานี
ราชาปลาหมึก
ราชันแห่งราชาปลาหมึก
ร้านปลาหมึกที่เปิดอยู่บนพื้นที่ในฝันของเจียงอวี่! ร้านมันเยิ้มฉูดฉาด! ใบปลิวสีสันฉูดฉาดบาดตา! เหมือนหนามพิษที่ทิ่มฝังในความทรงจำอย่างแรง
อักษรสองตัวที่เสี่ยวสือโถวใช้เลือดกดทิ้งไว้ก่อนตาย เหมือนกุญแจขึ้นสนิมที่แทงเข้าไปเปิดกลอนในสมอง ความคิดนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาฉีกทึ้งราวกับฝูงหมาบ้า
ร้านนั้น…เกี่ยวข้องกับตราประทับลายขยุกขยิกบนข้อมือของเจียงอวี่หรือเปล่า?
เกี่ยวข้องกับเงาผีที่กางร่มคนนั้นหรือเปล่า?
ทำไมเสี่ยวสือโถวต้องทิ้งข้อความนี้ไว้ก่อนตาย?