เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 รอยเลือด
“ผ่าตัดตัดแขน…”
“ญาติเซ็นชื่อ…”
“ค่าใช้จ่าย…”
เสียงหนักอึ้งของหมอเหมือนมีดทื่อขึ้นสนิม ยังคงกรีดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหู ทุกคำมีกลิ่นคาวเหล็กเย็นเยียบ บาดจนสมองปวดตุบ ฉันพิงเสาเย็นเฉียบ กระดูกสันหลังถูกเหลี่ยมของเสาแทงจนเจ็บ ความเจ็บนั้นกลับช่วยไม่ให้ฉันทรุดลงไปเสียทีเดียว ขาทั้งสองข้างราวกับถูกกรอกปูนซีเมนต์ ขยับไม่ได้แม้แต่นิด
เสี่ยวสือโถว…กำลังจะเสียแขนไปข้างหนึ่ง
เด็กที่เคยคุ้ยหาอาหารในกองขยะเหมือนวัชพืช หิวจนขโมยเงิน ถูกพวกอันธพาลไล่จนวิ่งเหมือนกระต่าย สุดท้ายยังกล้าคว้าอิฐขว้างใส่คนเพื่อปกป้องฉัน…ต่อไปจะเหลือแขนข้างเดียวแล้วหรือ?
แล้วยังเรื่องเงินอีก “ค่ารักษาพยาบาลสูงลิ่ว” ที่หมอพูดถึงเหมือนก้อนหินหนักพันชั่งกดทับกลางอก ธนบัตรปึกหนาของเฉินโม่ที่มีกลิ่นคาวทะเลต่างแดนปนกลิ่นเหงื่อเค็ม…จะซื้อชีวิตคนคนหนึ่งได้ไหม? ซื้อแขนข้างหนึ่งได้ไหม?
ความไร้กำลังอันมหาศาลกับความสิ้นหวังเย็นเยียบราวกับงูพิษสองตัวที่แข็งทื่อเพราะความหนาว รัดหัวใจฉันแน่นจนหายใจไม่ออก แสงขาวจ้ากับเสียงอึกทึกในโถงฉุกเฉินตรงหน้าพร่ามัวบิดเบี้ยวไปหมด ราวกับมองผ่านผิวน้ำที่สั่นไหว