เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 ลายเส้นผีเขียน
ปลายนิ้วแตะรูปถ่ายแข็งกระด้างใบนั้น ราวกับสัมผัสเหล็กที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากน้ำแข็ง ไอเย็นไต่เข้ามาตามนิ้วจนใจสั่น ห้องเก็บศพยังคลายความเย็นไม่หมด ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นชื้นอับที่อธิบายไม่ถูก จนหัวตื้อไปหมด
เสียงชายชรากับบุคลากรทางการแพทย์เข็นเสี่ยวสือโถวพุ่งออกไป ถูกประตูบานหนาที่ปลายทางเดินกลืนหายไปนานแล้ว ความเงียบปกคลุมกลับมาอีกครั้งราวกับผ้าหนาเปียกชุ่มที่คลุมทับจนหายใจไม่ออก น้ำสกปรกที่หกจากถังไม้ถูพื้นบนพื้น ผสมรอยสีแดงคล้ำเล็กน้อย—คงเปื้อนมาตอนยกคนเมื่อครู่—ค่อย ๆ ซึมแผ่ออกเหมือนผ้าขี้ริ้วน่าเกลียด
ฉันพิงผนังตู้โลหะขนาดใหญ่ที่เย็นจนเจ็บแผ่นหลัง ไอหนาวซึมเข้าไปตามร่องกระดูก พักหายใจอยู่สองครั้งก่อนจะลากขาสองข้างที่หนักราวกับถ่วงตะกั่ว ค่อย ๆ ขยับไปทางประตู ทุกย่างก้าว พื้นรองเท้าเหยียบลงบนพื้นหินขัดเปียกชื้นเย็นเฉียบ เกิดเสียง “แปะ แปะ” เหนียวหนึบ ที่ฟังชวนขนลุกเป็นพิเศษในความเงียบนี้
ฉันผลักประตูเหล็กสีเขียวเข้มบานหนักออก แสงที่ดีกว่าเล็กน้อยกับไออุ่นจาง ๆ จากทางเดินไหลเข้ามา แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกอุ่นขึ้นเท่าไรนัก ในหัวมีเสียงคำขาด ๆ หาย ๆ ที่เสี่ยวสือโถวพูดติดคอเป็นคำสุดท้ายดังอื้ออึงไม่หยุด ยังมีเสียง “ปี๊บ ๆ ๆ” เร่งเอาชีวิตในห้องเก็บศพนั่นอีก…
เขาตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่?
ผีถือร่มดำคนนั้น…รอยประทับพร่าเลือนบนข้อมือ…เหมือนใครกันแน่?
เจียงอวี่…ยังหายใจอยู่จริงหรือ?