เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 เงาไฟ
“ปี๊บป๊าบ—ปี๊บป๊าบ—ปี๊บป๊าบ—!”
เสียงไซเรนเหมือนแท่งน้ำแข็งเจาะเข้าไปในสมอง กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งบนถนนอันเงียบงัน! ไฟฉุกเฉินสีน้ำเงินแดงส่องผ่านประตูกระจกเปื้อนฝุ่นของศูนย์บริการสุขภาพ ทำให้แสงขาวซีดข้างในปั่นป่วนแตกกระจาย สาดเงาผีประหลาดตาพลิ้วไหวไปทั่วผนังกับพื้น!
“เร็ว! ทางนี้!” เสียงกรีดร้องของพยาบาลสาวถูกเสียงไซเรนกลบไปกว่าครึ่ง เธอออกแรงสุดชีวิตดึงประตูกระจกหนัก ๆ เปิดออก ลมหนาวกับเสียงอึกทึกทะลักเข้ามาอย่างแรงราวกับถูกกระบองฟาด
หมอหวังกับพยาบาลสาวเข็นเตียงฉุกเฉินที่มีเสี่ยวสือโถวอยู่ พุ่งออกไปยังวังวนแสงที่หมุนจนชวนให้เวียนหัวและหวาดผวาด้านนอก ราวกับกำลังเข็นโลงศพบาง ๆ โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น!
แต่หัวใจของฉันในวินาทีนั้นเหมือนถูกกรงเล็บเหล็กที่เย็นจัดบีบอย่างแรง! หยุดเต้นทันที! เลือดทั่วร่างแข็งเป็นเกล็ดน้ำแข็งในพริบตา ก่อนจะทะลักกลับมาในวินาทีถัดไป พุ่งขึ้นจนภาพตรงหน้ามืดดำ! ความกลัวมหาศาลปะปนไฟพิษร้อนระอุ ลามจากฝ่าเท้าขึ้นไปถึงกระหม่อม!
เขา! เงาผีถือร่มดำตนนั้น! ก่อนถอยกลับเข้าไปในความมืด บนข้อมือ…รอยสีเข้มเล็กและพร่าเลือนที่วาบผ่านไป! เหมือนเหล็กแหลมแดงฉานจิ้มทะลุลูกตาฉันอย่างแรง!
สัญลักษณ์ประหลาดที่เหมือนตัวหนังสือผีเขียนบนข้อมือเจียงอวี่! ตราประทับอัปมงคลที่บิดเบี้ยวไปมา!
เป็นเขาหรือ?! ผีถือร่มคนนั้น?! บนมือเขาก็มีเหมือนกัน?! เขาคือเจียงอวี่จริงหรือ?! หรือว่า…เป็นคนที่ประทับของประหลาดนี่ไว้บนตัวเจียงอวี่?!