เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 28 ห้องเก็บศพ
แสงสีขาวในโถงฉุกเฉินเย็นยะเยือกจนแทงกระดูก ราวกับเข็มน้ำแข็งนับไม่ถ้วนทิ่มเข้าใส่ลูกตา อากาศเป็นส่วนผสมของกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยว กลิ่นเลือด และกลิ่นเปรี้ยวเน่าหวานเลี่ยนของอาเจียนที่คลุกเคล้ากันจนกลายเป็นน้ำซุปพิษ ไหลทะลักเข้าโพรงจมูกจนปวดตุบ ๆ ไปทั้งหัว ไส้ปั่นป่วนแทบอาเจียน
ฉันเหมือนผีน้ำที่เพิ่งคลานออกมาจากบ่อโคลนเลือด ลากขาสองข้างหนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่ว ค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้าทีละก้าว เสื้อบุนวมเก่า ๆ บนตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเสี่ยวสือโถวและเหงื่อเย็นของฉัน แข็งกระด้าง เย็นเฉียบ รัดแน่นอยู่บนร่างกายและหนักอึ้ง ทุกครั้งที่ขยับ บนพื้นกระเบื้องขัดมันก็ทิ้งรอยเท้าเปียกชื้นครึ่งรอยซึ่งมีคราบสีแดงคล้ำไว้ คล้ายสัญลักษณ์อัปมงคลบางอย่าง เรียกสายตารังเกียจระคนหวาดกลัวให้หันมามอง สายตาเหล่านั้นเหมือนเข็ม ทิ่มแทงแผ่นหลังถี่ยิบ
ไม่มีใครสนใจฉันที่เป็นกองเนื้อเละ ๆ โถงใหญ่โกลาหลราวกับเพิ่งถูกกระสุนปืนใหญ่ไถผ่าน คนร้องเรียกพ่อเรียกแม่ คนกุมรูเลือดบนร่างพลางด่าทอ พยาบาลเข็นรถโลหะเสียงดังโครมครามฝ่าฝูงชนไปมา หมอชูแผ่นรองเขียนตะโกนให้เซ็นชื่อ… ชีวิตกับความตายถูกคนให้หม้อใบเดือดพล่านนี้กวนจนเละเป็นโจ๊ก สภาพของฉันก็เป็นแค่ฟองน้ำอีกฟองที่ผุดขึ้นในหม้อ
ประตูเหล็กบานหนาของห้องกู้ชีพปิดสนิท ไฟสีแดงเหนือกรอบประตูที่เขียนว่า “กำลังกู้ชีพ” สว่างจ้าราวกับลูกตาแดงก่ำไร้ความรู้สึก จ้องเขม็งไปยังญาติที่นั่งทรุดหมดอาลัยตายอยากอยู่บนเก้าอี้พลาสติกด้านนอก