เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26 แสงไฟสีขาว
ลมกลางคืนเหมือนกระดาษทรายห่อเกล็ดน้ำแข็งที่ครูดใบหน้าจนเจ็บ การพยุงเสี่ยวสือโถวไปทีละก้าวเหมือนเหยียบลงบนแผ่นเหล็กร้อนแดง ร่างเขาเย็นเฉียบเบาหวิว แต่หนักราวภูเขาลูกใหญ่ กดร่างครึ่งซีกของฉันจนชา ทุกครั้งที่ฉันเซ แขนที่ถูกเย็บเบี้ยว ๆ ด้วยด้ายเส้นใหญ่ก็แกว่งไกวอย่างไร้เรี่ยวแรง ชายผ้ากันเปื้อนเก่าที่คลุมตัวเขาตบขาฉันไปมาตามแรงลมหนาว ส่งกลิ่นคาวเลือดกับกลิ่นอายความตายเข้มข้น
“อดทนไว้…ไอ้เด็กแสบ…ใกล้ถึงแล้ว…” เสียงเบียดออกมาจากลำคอแห้งแตก แหบพร่าขาดห้วง ลอยหายไปกับสายลม แม้แต่ฉันเองยังฟังไม่ชัด เหมือนกำลังให้กำลังใจตัวเอง ใช้เรี่ยวแรงที่เหลืออยู่นิดเดียวต่อสู้กับความเหนื่อยล้ามหาศาลและความหนาวบาดกระดูกที่แผ่ขึ้นมาจากทุกแขนขา
จะไปไหน?
ในหัวว่างเปล่าสับสน จำได้แค่ว่าตรงสุดถนนนี้เหมือนจะมีสถานีอนามัยชุมชนอยู่? น่าจะดีกว่าคลินิกพัง ๆ “รักษาได้ทุกโรค” นั่นหน่อย? หรือว่า…ไปโรงพยาบาลใหญ่เลย? ธนบัตร 100 หยวนใหม่เอี่ยมสองสามใบที่ฉันหยิบมาจากเงินที่เฉินโม่หามาด้วยหยาดเหงื่อขยับแข็ง ๆ เสียดสีกับต้นขา ราวกับเหล็กร้อนแดงหลายก้อน ลวกหัวใจฉันจนปวดแปลบ แต่ก็ให้ความเด็ดเดี่ยวแบบทุ่มหมดหน้าตักมาเล็กน้อย
ศีรษะของเสี่ยวสือโถวห้อยลงข้างลำคอฉันอย่างอ่อนปวกเปียก หน้าผากเย็นเฉียบแนบผิวหนัง ลมหายใจแผ่วเบาราวเส้นใย ขาด ๆ หาย ๆ ประโยคสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน “เขา…ยัง…ไม่…ตาย…” ดังก้องข้างหูซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคาถา สิ่งที่มันปลุกขึ้นมาไม่ใช่ความหวัง แต่เป็นวังวนความกลัวที่ลึกกว่าเดิมจนแทบหายใจไม่ออก