เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 25 เถ้าถ่านฟื้นคืน
อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหวานเลี่ยนประหลาดที่เกิดจากน้ำยาฆ่าเชื้อคุณภาพต่ำ เหล้าไอโอดีนเก่าเก็บ และน้ำเชื่อมหมดอายุ กลิ่นตีขึ้นมาจนปวดตุบในหัว หลอดไฟไส้สีเหลืองหม่นบนเพดานส่งเสียงซู่ซ่า แสงขุ่นมัวราวกับเจือน้ำ พอจะส่องให้เห็นคลินิก “รักษาได้ทุกโรค” ขนาดไม่ถึง 10 ตารางเมตร ผนังเหลืองเป็นด่าง โปะภาพจุดฝังเข็มสีซีดจางไว้หลายใบกับธงแพร “ฝีมือหมอชุบชีวิต” ที่ขอบม้วนงอ เตียงเหล็กถลอกสี โต๊ะไม้เก่าพัง ๆ ที่กองของระเกะระกะ และตู้ยาแก้วมุมห้องที่คลุมฝุ่น ไม่รู้ว่าไม่ได้เปิดมานานแค่ไหน ทั้งหมดมีอยู่แค่นี้
หมอชราเส้นผมขาวโพลนบางเบา สวมแว่นกรอบหนาที่ขาแว่นข้างหนึ่งหักและถูกพันเทปกาวไว้หลายรอบ เขาหลังค่อม ใช้แหนบขึ้นสนิมคีบเศษเล็ก ๆ ที่มีคราบสนิมออกจากรูเนื้อเละเลือดโชกบนแขนเสี่ยวสือโถวอย่างระมัดระวัง ท่าทางเชื่องช้าราวกับกำลังแยกชิ้นส่วนระเบิดที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ
เสี่ยวสือโถวนอนอยู่บนเตียงเหล็กเย็นเฉียบ มีผ้ากันเปื้อนผ้าใบของฉันคลุมร่างไว้ มันชุ่มเลือดจนดูไม่ออกแล้วว่าเดิมเป็นสีอะไร เขายังคงหมดสติ ใบหน้าเล็กซีดราวกับปูนขาวคุณภาพต่ำสำหรับฉาบผนัง ริมฝีปากแตกแห้งและคล้ำม่วง มีเพียงหน้าอกที่ขยับขึ้นลงแผ่วเบาอย่างยิ่งเท่านั้นที่ยืนยันว่าเขายังไม่สิ้นใจ ผ้าชื้นเปื้อนเลือดผืนหนึ่งวางอยู่บนหน้าผาก นั่นคือวิธีลดไข้ทางกายภาพอย่างเดียวที่หมอชราทำได้