เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 24 อักษรเลือด
เลือดแดงสะดุดตาราวกับถังสีแดงที่สาดใส่ตรงหน้า
เสี่ยวสือโถวทรุดอยู่บนดินโคลนเย็นเฉียบ ขดตัวเหมือนลูกแมวที่ถูกล้อรถทับ ร่างผอมเล็กสั่นราวกับร่อนแป้ง ทุกครั้งที่กระตุกทำให้เหล็กเส้นหักที่แทงแขนอยู่ขยับตามและมีเลือดแดงคล้ำทะลักออกมาอีก หยดเลือดตกใส่พื้นสกปรกดังแปะ แปะ เสียงไม่ดังมากแต่ราวกับค้อนหนักทุบแก้วหู ใบหน้าเขาเลอะโคลน ฝุ่น น้ำตา และเหงื่อเย็น ซีดเผือดจนไม่มีชีวิตชีวา ดวงตากลมโตที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง ตอนนี้มีฝ้าสีเทาของคนใกล้ตายปกคลุม รูม่านตาพร่ามัว เหลือเพียงเสียงหอบเฮือกในลำคอราวกับสูบลมแตก ๆ ที่ยืนยันว่าเขายังยื้อชีวิตเฮือกสุดท้ายไว้ได้
มือขวาที่ไม่ถูกตรึงไว้เหมือนกรงเล็บไก่ที่ชักกระตุก กำบางสิ่งแน่น ก้อนกระดาษที่ชุ่มเลือดและถูกขยำจนเสียรูป เลือดสีแดงคล้ำกำลังซึมไหลตามซอกนิ้ว ทำให้ขอบกระดาษเปียกชุ่ม
ราวกับเวลาหยุดนิ่ง ซากข้าวของพัง ๆ ที่กองสูงเป็นภูเขาลึกเข้าไปในซอยทอดเงามหึมาบิดเบี้ยว กลืนร่างเล็ก ๆ ของเราสองคนไปจนหมด กลิ่นสนิม ฝุ่น และคาวเลือดเข้มข้นผสมปนเปกันจนชวนคลื่นไส้ แสงไฟถนนสีเหลืองสลัวที่ปากซอยไกลออกไปเหมือนเสียงหัวเราะเย็นชาที่อยู่ห่างไกล