เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 21 เงาเก่าชวนขวัญผวา
ฝนตกตลอดคืน กว่าจะหยุดก็ยามฟ้าสาง น้ำขังในตรอกปนเปื้อนคราบน้ำมัน สะท้อนแสงมันวาวเหนอะหนะ อากาศทั้งชื้นทั้งหนาว สูดเข้าไปแล้วได้กลิ่นอับที่ซักล้างเท่าไรก็ไม่ออก
น้ำหยดจากหลังคาผ้าใบพลาสติกไม่ขาดสาย ฉันเปิดผ้าใบออก ลมเย็นปนกลิ่นน้ำฝนพุ่งใส่หน้า กล่องโฟมใบใหญ่ตรงมุมกำแพงว่างเปล่า กระสอบถูกถีบจนกระจัดกระจายเล็กน้อย บนพื้นมีรอยเท้าเล็ก ๆ เปื้อนโคลนอยู่สองสามรอย ลากคดเคี้ยวมุ่งไปทางปากซอย เสี่ยวสือโถวไปแล้ว
ไปก็ดีแล้ว หล่มโคลนนี้มีกับดักอยู่ก็พอแค่คนเดียว
ฉันก้มเก็บแผง พลิกม้านั่งที่คว่ำอยู่ให้ตั้งขึ้น มันเปียกชุ่ม ย้ายกระสอบเปล่าใส่ถ่านออก เตรียมไปเข็นรถ—
ซองกระดาษสีน้ำตาลซองหนึ่งนอนอยู่บนกระสอบแห้งชั้นล่างสุดอย่างเด่นชัด!
สีน้ำตาลเข้ม รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส มุมเรียบตึง เหมือนกับซองที่ฉันเก็บได้บนฝาถังขยะตรงปากซอยเมื่อคืนไม่มีผิด!
หัวใจเหมือนถูกมือเย็นเฉียบข้างหนึ่งบีบอย่างแรง จนหยุดเต้นในทันที! เลือดพุ่งขึ้นศีรษะ แล้วแข็งตัวในวินาทีถัดมา! ผู้ชายกางร่มดำเมื่อคืน…เขาเข้ามาตอนไหน? เขาเอาของมาวางไว้ตรงนี้โดยไม่มีใครรู้ได้ยังไง? เขาเป็นใครกันแน่?!
เหงื่อเย็นผุดซึมเต็มแผ่นหลังในพริบตา ฉันยืดตัวขึ้นฉับพลัน กวาดตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ตรอกยามเช้าว่างเปล่า มีเพียงผู้เช่าสองสามคนที่ตื่นเช้าหดคอเดินผ่านไปอย่างรีบร้อน ไม่มีใครมองมาทางนี้ น้ำฝนที่ค้างอยู่บนหลังคาหยดลงหลังคอ ทำให้ฉันสะดุ้งหนาว