เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 22 ท่าเรือยามค่ำคืน
พวกอันธพาลด่าทอพลางหายลับเข้าไปในความมืดที่ม้วนตัวอยู่ปลายซอย ราวกับก้อนโคลนสกปรกที่ในที่สุดก็ถูกกระแสน้ำพัดพาไป ในซอยเหลือเพียงความเงียบงัน มีแค่เสียงสุนัขเห่าคลุมเครือจากที่ไกล ๆ กับเสียงด่าพึมพำปนสะอื้นของป้าขายผลไม้ ส้มกับแอปเปิลที่กระจัดกระจายกลิ้งอยู่ในน้ำสกปรกและขี้เถ้าถ่าน ราวกับหัวใจที่ถูกเหยียบย่ำจนเปื้อนมอมแมม
ฉันลดมือลง มือยังจับเหล็กแหลมไว้ ความเย็นหนักของโลหะกดทับฝ่ามือ ไออำมหิตที่ปะทุขึ้นในชั่วขณะนั้นถอยกลับไปราวกับคลื่นน้ำ เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่ลึกล้ำกว่าเดิม ราวกับมีสำลีชุบตะกั่วยัดเต็มแขนขาทุกส่วน เสื้อด้านหลังที่ชุ่มเหงื่อเย็นแนบติดผิว พอลมพัดมาก็เย็นเสียดกระดูก
ฉันก้มลง เสี่ยวสือโถวยังนั่งอยู่บนพื้น เงยหน้ามองฉัน แสงไฟสีเหลืองสลัวตรงปากซอยส่องเฉียงมา ทำให้แก้มข้างหนึ่งที่เปื้อนคราบของเขาสว่างขึ้น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย แต่ลึกลงไปกลับมีประกายแสงริบหรี่ที่ดื้อรั้นอย่างประหลาด ลักษณะคล้าย…ความเลื่อมใสหรือเปล่า? มือเล็กสกปรกยังกำเศษอิฐขอบคมแน่น ข้อนิ้วออกแรงจนซีดขาว
“ลุกขึ้น” เสียงฉันแหบพร่าอย่างหนัก ราวกับกระดาษทรายเสียดสีกับสนิม
เขาลังเลอยู่ชั่ววินาที มือที่กำอิฐคลายออก เศษอิฐหล่นแปะลงบนพื้นเปียกชื้น มือเล็กเย็นเฉียบและเหนียวชื้นด้วยเหงื่อลองคว้าสองนิ้วที่ฉันยื่นไปให้ ฉันออกแรงดึงเขาขึ้นมาจากโคลนเย็นเฉียบ