เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 ควันไฟกลางโลกมนุษย์
สายลมหอบเอากลิ่นเฉพาะของชุมชนหมู่บ้านกลางเมืองมาด้วย ทั้งกลิ่นผนังชื้นขึ้นรา กลิ่นน้ำข้าวบูดจากเมื่อคืน กลิ่นเน่าเหม็นจาง ๆ จากท่อระบายน้ำ และ…กลิ่นยี่หร่ากับพริกป่นที่ถูกถ่านเผาจนหอมฉุนฟุ้งกระจายอย่างดุดัน ราคาถูกแต่เข้มข้นถึงใจ
กลิ่นนี้คือจุดยึดเหนี่ยวของหลินหว่านอย่างฉัน
บนที่ว่างขนาดเท่าฝ่ามือตรงหัวมุมปากซอย กระบะท้ายของรถสามล้อขึ้นสนิมถูกดัดแปลงเป็นเตาปิ้งย่าง ไม้ไผ่ไม่กี่ท่อนค้ำผ้าใบพลาสติกที่ซักจนสีซีดและปะชุนไว้ หลังคาสั่นพั่บ ๆ ตามแรงลม ราวกับพร้อมจะพังลงทุกเมื่อ แต่ก็ยังฝืนตั้งตระหง่าน ถ่านในรางเหล็กสว่างวูบวาบ ส่องมือทั้งสองข้างของฉันที่ตกสะเก็ดและเหลือรอยแผลเป็นสีชมพูจาง ๆ ข้อนิ้วไม่แดงบวมแตกอีกแล้ว มีเพียงบางครั้งที่ขยับมือแล้วความปวดลึก ๆ ซึ่งฝังอยู่ในกระดูกจะกำเริบขึ้นมาเมื่ออากาศเริ่มเย็น
“เถ้าแก่ เนื้อแกะ 10 ไม้ ใส่พริกเยอะ ๆ!” ชายร่างใหญ่ในชุดช่างสีซีดเปื้อนปูนตะโกนเสียงดัง เสียงแหบกระด้าง