เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 นับถอยหลัง
ดวงตาคู่นั้นที่เพิ่งเปิดเป็นช่องเล็ก ๆ หลังกระจกหนาดูราวกับบ่อน้ำโบราณที่มีฝุ่นจับ ซึ่งถูกก้อนหินตกลงไปก่อระลอกคลื่น ความสับสนเลื่อนลอยในตอนแรกถูกทำลายลงทันทีที่สายตาของเขาแตะใบหน้าฉัน! แทนที่ด้วยแรงสั่นสะเทือนรุนแรงราวกับคลื่นยักษ์! ความตกตะลึง ความยินดี ความเจ็บปวด ความห่วงใยที่ฝังลึก...อารมณ์รุนแรงสุดขีดนับไม่ถ้วนปั่นป่วนและปะทะกันอย่างบ้าคลั่งในดวงตาลึกล้ำของเขา แทบจะพุ่งทะลุเปลือกตาบาง ๆ ออกมา!
ริมฝีปากของเขาขยับอย่างยากลำบาก เรียกฉันอย่างไร้เสียง “หว่าน...หว่าน...”
เสียงเรียกไร้เสียงนี้เหมือนเหล็กเผาไฟที่ประทับลงบนหัวใจซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลของฉันอย่างรุนแรง! ความเข้าใจผิดตลอดห้าปี ความเกลียดชังฝังลึก ความอัปยศอดสูหลังกลับมาเจอกัน และการปกป้องกันบนเส้นแบ่งความเป็นความตาย...อารมณ์ทั้งหมดที่สั่งสมมาราวกับดินระเบิดถูกจุดขึ้น พุ่งทะลักออกมาในพริบตา!
“เจียงอวี่—!!!” ฉันควบคุมตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป เสียงร้องไห้ที่เก็บกดมานานดังขึ้นราวกับเสียงคร่ำครวญของสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ เจือความน้อยใจแสนสาหัสและแรงกระแทกมหาศาลจากการได้เขากลับคืนมา ร่างกายไม่อาจรับแรงกระเพื่อมทางอารมณ์อันรุนแรงได้อีกต่อไป จึงไถลลงนั่งกับพื้นข้างกระจกเย็นเฉียบ หน้าผากแนบกระจกอย่างแรง ไหล่สั่นสะท้าน น้ำตาร้อนผ่าวไหลทะลักจนพร่ามัวไปหมด