เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 เลือดพี่น้อง
“...เพราะเจียงเจิ้นเย่...เขาก็เป็น...พ่อของฉัน”
ประโยคนี้เหมือนระเบิดสุญญากาศที่จุดชนวนขึ้นลึกลงไปในวิญญาณ
ไร้เสียง แต่กลับดูดอากาศทั้งหมดในโรงรถไปจนหมดในพริบตา ลมหายใจ หัวใจ และความคิดของฉันก็ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด!
ฉันแข็งค้างอยู่กับที่ ราวกับรูปสลักที่ถูกแช่แข็ง เลือดในเส้นเลือดจับตัวเป็นน้ำแข็ง สมองว่างเปล่า เหลือเพียงประโยคนั้นที่ก้องซ้ำอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมเสียงคำรามที่ทำลายทุกสิ่ง!
เฉินโม่...ลูกชายของ...เจียงเจิ้นเย่?
พี่น้องของเจียงอวี่?!
ความเหลวไหลมหาศาลกับความจริงอันเย็นเยียบรัดหัวใจฉันแน่นขึ้นฉับพลันราวกับงูพิษสองตัว! มิน่าล่ะ! มิน่าเขาถึงแฝงตัวอยู่ข้างเจียงอวี่ได้นานหลายปี! มิน่าถึงเข้าถึงคำสั่งสำคัญของเจียงเจิ้นเย่ได้! มิน่าถึงรู้จักวิธีทำงานของเจียงเจิ้นเย่เป็นอย่างดี! มิน่าล่ะ...ตอนนี้บนใบหน้าเขาถึงมีรอยยิ้มขื่นขมที่เหมือนถูกฉีกทึ้งจนแทบแตกสลายเช่นนั้น!
“หึ...” เฉินโม่เปล่งเสียงสั้น ๆ แหบพร่าและเศร้าสร้อย ร่างของเขาค่อย ๆ ไถลลงนั่งกับพื้นข้างตู้เก็บเครื่องมือเย็นเฉียบ ราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดที่ค้ำจุนเขาอยู่ถูกสูบจนหมดสิ้นทันทีที่พูดประโยคนั้นออกมา เขาแหงนหน้า เอาท้ายทอยพิงบานตู้ สายตาว่างเปล่าจ้องไฟเพดานสีขาวซีดของโรงรถ แสงส่องลงบนใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อเย็นและเปี่ยมความเจ็บปวดของเขาราวกับคำพิพากษา