เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 คำสารภาพก่อนสิ้นใจ
“ใครแตะต้องเธอ...ตาย!”
เสียงแหบพร่าของเจียงอวี่แฝงความเย็นเยียบราวกับนรก ก้องสะท้อนในห้องอุปกรณ์คับแคบที่อบอวลด้วยกลิ่นเลือด เขาจับกรอบประตูไว้ ร่างสั่นไหวอย่างรุนแรงเพราะความเจ็บปวดและเสียเลือด ราวกับเปลวเทียนที่ริบหรี่กลางสายลม พร้อมดับลงในวินาทีถัดไป แต่แขนที่ถือปืนกลับมั่นคงดุจผานสือ ปากกระบอกยังมีควันปืนลอยอยู่ เล็งไปยังนักฆ่าที่นอนครวญครางบนพื้นด้วยความเด็ดเดี่ยวพร้อมพังพินาศไปด้วยกัน
แรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออกหายไปในพริบตา ฉันขดตัวอยู่บนพื้นเย็นเฉียบและสกปรก สูดอากาศที่มีกลิ่นดินปืนกับสนิมเข้าไปอย่างตะกละตะกลาม ปอดแสบร้อน ความอ่อนแรงหลังรอดตายถาโถมเข้ามาราวกับคลื่น ผสมกับความตกตะลึงมหาศาลและความเจ็บปวดใจที่อธิบายไม่ถูก ทำให้ฉันสั่นเทาไปทั้งตัว