เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 13 แฟลชไดรฟ์ที่กำลังลุกไหม้
สัญญาณเตือนไฟไหม้แหลมบาดหูดังราวกับเลื่อยทื่อจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังเลื่อยอากาศทุกอณูในโรงพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง กรีดกระชากแก้วหู แสงสีแดงกะพริบวูบวาบเหนือเงาคนที่วิ่งหนีอย่างอลหม่านราวกับกองไฟในนรก ฉันเป็นเหมือนใบไม้ร่วงที่ถูกพายุพัดพา ลากขาขวาที่ปวดร้าว พุ่งเข้าไปในฝูงชนที่แตกตื่น แล้ววิ่งโซเซมุ่งหน้าไปยังทางออกฉุกเฉินตามความทรงจำ!
ในฝ่ามือฉันมีของชิ้นหนึ่งที่งัดออกมาจากใต้ขาโต๊ะข้างเตียงของเหล่าจาง มันเย็นและแข็ง ขอบเหลี่ยมกดบาดเนื้อ ด้านนอกห่อด้วยดินน้ำมันสีเทาที่ยังเหนียวหนึบ นี่มันอะไรกันแน่? แฟลชไดรฟ์? กุญแจ? หรืออย่างอื่น? สิ่งที่เหล่าจางใช้แรงเฮือกสุดท้ายชี้นำให้ฉันหา จะเป็นกุญแจสำคัญในการโค่นจ้าวหรงและเปิดโปงความลับของตระกูลเจียงหรือเปล่า?
“หลีกไป! หลีกไป!”
“อพยพ! ไปทางนี้!”
“เปลหาม! ระวังเปลหาม!”
เสียงตะโกน เสียงฝีเท้าวิ่ง เสียงรถเข็นชนกัน เสียงเด็กร้องไห้…เสียงสารพัดผสมปนเปกลายเป็นกระแสเสียงอึกทึกไร้ระเบียบ ทะลักกระแทกประสาทที่เปราะบางของฉัน ฉันก้มหน้า ใช้ผมยุ่ง ๆ บังผ้าพันแผลบนหน้าผาก พยายามห่อตัวให้เล็กที่สุด แล้วไหลไปตามฝูงชนสู่บันไดที่ใกล้ที่สุด ทุกย่างก้าวดึงรั้งบาดแผลที่ขาขวา จนปวดเสียจนสายตาพร่ามืดเป็นระลอก เหงื่อเย็นซึมชุ่มชุดคนไข้เนื้อบาง แนบเหนียวติดแผ่นหลัง