เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ผวาบนฝ้าเพดาน
“คุณหลิน? ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงลูกบิดประตูถูกหมุนฟังเหมือนเฟืองขึ้นสนิม ขูดเส้นประสาทฉันอย่างแรง!
ฉันเหมือนตุ๊กแกที่ถูกแช่แข็ง แนบตัวติดกับโครงคร่าวฝ้าเพดานเย็นหยาบ หยุดหายใจไว้แน่น กลิ่นฝุ่นกับเชื้อราขังเต็มจมูก ทำให้คันคอจนอยากไอ แต่ฉันได้แต่กัดริมฝีปากล่างแน่น กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นคลุ้งอยู่ในปาก จึงฝืนกลั้นอาการไอเอาไว้ หัวใจกระหน่ำในอกเหมือนกลองรัว เสียงเต้นกระแทกแก้วหูดังหึ่ง ๆ จนแทบกลบเสียงถามของพยาบาลนอกประตู
ประตูแง้มเปิดเป็นช่อง พยาบาลใบหน้ากลมชะโงกเข้ามา สายตาฉงนกวาดมองห้องน้ำที่ไร้คนอยู่ ฝาชักโครกเปิดค้าง ถังขยะคว่ำอยู่ตรงมุม ทุกอย่างดู…ผิดปกติ
“คุณหลิน?” เสียงเธอดังขึ้นเล็กน้อย แฝงความกังวลชัดเจนและความตึงเครียดที่สังเกตได้ยาก เธอเดินเข้ามา มองไปรอบ ๆ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเพดานอย่างสงสัย ขอบแผ่นฝ้าที่ยังแงะเปิดมีรอยนิ้วมือชัดเจนและร่องแยกบิดเบี้ยวอยู่
เวลาราวกับหยุดนิ่ง ร่างกายฉันสั่นเล็กน้อยเพราะเกร็งค้างและหวาดกลัวมานาน เหงื่อเย็นไหลลงจากขมับ ผสมกับฝุ่นเข้าตา แสบจนทนไม่ไหว แต่ฉันไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ไม่กล้ากลอกตาเลยด้วยซ้ำ กลัวว่าความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะเปิดเผยตำแหน่งของฉัน
พยาบาลยืนอยู่ด้านล่างหลายวินาที สายตาหยุดที่ร่องแยกนั้นครู่หนึ่ง คิ้วขมวดแน่น นิ้วเธอเผลอลูบกระเป๋าโดยไม่รู้ตัว—ข้างในยังซ่อนเศษกระดาษอีกแผ่นหรือเปล่า? เธอเป็นคนของใคร? เหล่าจาง? หรือคนที่อยู่เบื้องหลังโทรศัพท์ลึกลับ?