เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 คลื่นใต้น้ำในห้องผู้ป่วย
สายตาของเฉินโม่ทิ่มแทงใบหน้าฉันตรง ๆ ราวกับแสงเย็นจากโคมไฟไร้เงาเหนือเตียงผ่าตัด ในถุงหลักฐานใสบนโต๊ะข้างเตียง เศษหน้ากระดาษเปื้อนเลือดหลายชิ้นเหมือนปีกผีเสื้อที่ถูกฉีกเป็นชิ้น กำลังฟ้องถึงเหตุการณ์ฉีกขาดอันโหดร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างไร้เสียง
“คุณหลิน” เขากดเสียงต่ำ แต่กลับแผ่พลังทะลุทะลวงอย่างประหลาดไปทั่วห้องเงียบสงบ “ตอนนี้บอกฉันได้หรือยัง? ในสมุดบันทึกเล่มนี้…จดอะไรไว้กันแน่? ทำไม…ถึงนำภัยมาถึงชีวิต?”
ทุกคำราวกับห่อหุ้มด้วยน้ำตาลเคลือบพิษ ภายนอกเป็นคำถามด้วยความห่วงใย แต่ข้างในคือการหยั่งเชิงอย่างเย็นชา เขาจ้องตาฉัน พยายามค้นหาแรงสั่นไหวเล็กน้อยที่สุด และจับสัญญาณความจริงที่อาจหลุดรอดออกมา
คำเตือนขาดห้วงของเจียงอวี่ก่อนหมดสติ—“อย่าเชื่อ…โทรศัพท์…เฉินโม่เขา…”—เหมือนเข็มเหล็กเย็นเยียบที่ทิ่มเข้าเส้นประสาทของฉันอย่างแรง อย่าเชื่อเฉินโม่! เขาเป็นสายตาของใคร? จ้าวหรง? หรือว่า…เจียงเจิ้นเย่ผู้ลึกลับยากหยั่งถึงแห่งตระกูลเจียง?