เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 10 หน้ากระดาษที่ถูกฉีกขาด
นิยายเรื่องนี้แปลจบแล้ว คุณกำลังฟังนิยายเสียงโดย หมานหมาน เพียงสมัครสมาชิกในเว็บแล้วกดซับสะไครท์รายเดือน 99 บาท ก็สามารถฟังและอ่านนิยายทั้งหมดของเราได้ทุกเรื่องเป็นร้อยเรื่อง สมัครได้ที่เว็บ ink realm ค่ะ
มือของเฉินโม่เปื้อนคราบเลือดและฝุ่น เขากดมือฉันไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก พร้อมกับกดสมุดบันทึกเปื้อนเลือดที่ถูกกระสุนฉีกขาดเล่มนั้นไว้ด้วย
เขาย่อตัวอยู่ตรงหน้าฉัน ใกล้กันมาก ภายใต้แสงสลัว ฉันเห็นประกายมืดมัวลึกลับในส่วนลึกของดวงตาเขาได้อย่างชัดเจน ราวกับมีบางสิ่งซุ่มซ่อนอยู่ในห้วงลึก บนตัวเขายังมีกลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ความดุร้ายจากการต่อสู้อย่างดุเดือดยังไม่จางหายจากใบหน้า ทว่าดวงตากลับสงบนิ่งผิดปกติ ทั้งยังแฝงความแข็งกร้าวที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง
“คุณหลิน ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาดูสิ่งนี้” เสียงเขาทุ้มต่ำ จงใจกดให้หนักแน่น แต่มันกลับเหมือนลิ่มน้ำแข็งที่ตอกเข้ามาในแก้วหูฉัน “อาการประธานเจียงวิกฤต เราต้องรีบส่งเขาไปโรงพยาบาลทันที ส่วนของสิ่งนี้…” สายตาเขากวาดมองสมุดบันทึกในอ้อมแขนฉันอีกครั้ง มันคมกริบราวกับทะลุผ่านกระดาษหนังวัวเปื้อนเลือดนั้นได้ “อันตรายเกินไป ให้ฉันเก็บไว้”
อันตรายเหรอ? ให้เขาเก็บไว้?
คำเตือนที่เจียงอวี่พูดติดขัดก่อนหมดสติ—“อย่าเชื่อ…โทรศัพท์…เฉินโม่เขา…”—เลื้อยพันหัวใจฉันราวกับงูพิษเย็นเยียบ รัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก อย่าเชื่อโทรศัพท์? อย่าเชื่อเฉินโม่?