เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 9 ความจริงเปื้อนเลือด
เงาร่างนั้นเหมือนมีดเย็นเฉียบ กรีดผ่านฝุ่นหนาบนพื้นห้องโถงกลางอย่างไร้เสียง
เลือดในกายฉันแข็งเป็นน้ำแข็ง หัวใจเหมือนหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ กล้ามเนื้อทั้งร่างเกร็งขึ้นทันทีราวแมวที่ตกใจ ฉันหันขวับ แผ่นหลังชนกรอบประตูผุพังอย่างแรง ฝุ่นร่วงกราวลงมา
มีคนยืนอยู่ตรงประตู
แสงยามเช้าที่อ่อนจางและชื้นเย็นสาดเข้ามาจากด้านหลังเขา วาดให้เห็นร่างสูงใหญ่สง่าผ่าเผย แต่แฝงความเหนื่อยล้าและกลิ่นเลือดอย่างหนัก เขาหอบหายใจเบา ๆ มือข้างหนึ่งกุมท้องแน่น ชายเสื้อคลุมสีเข้มเปียกชุ่มและมีสีเข้มกว่าตรงอื่นอย่างเห็นได้ชัด นั่นคือเลือด! มืออีกข้างห้อยอยู่ข้างลำตัว ระหว่างนิ้วคีบสมุดบันทึกกระดาษคราฟต์เก่าที่เปียกฝนจนชุ่ม ขอบกระดาษม้วนงอ
เจียงอวี่!
ใบหน้าของเขาซีดจนน่ากลัวในแสงสลัว เหงื่อเย็นเกาะตรงขมับ ผมสีดำเปียกชื้นยุ่งเหยิงแนบหน้าผาก ดวงตาที่เคยลุ่มลึกและเฉียบคมเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง จ้องฉันเขม็ง สายตาซับซ้อนราวผิวน้ำทะเลก่อนเกิดพายุ ทั้งโกรธ ผิดหวัง ไม่อยากเชื่อ และ… ความเหนื่อยล้าที่ลึกสุดหยั่งถึงกับความเจ็บปวดบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก