เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8 เงาหลอนในบ้านเก่า
“หลินหว่าน… อยากรู้ความจริงเรื่องอุบัติเหตุรถยนต์ของพ่อแม่เธอไหม?… แล้วเจียงอวี่… เขาทำงานให้ใครกันแน่?”
เสียงที่บิดเบือนจนเหมือนเสียงภูตผีหอบเอาเสียงไฟฟ้ารบกวนเย็นเยียบ เล็ดลอดมาตามสายโทรศัพท์เข้าหู ฉันจนเลือดในกายแข็งเป็นน้ำแข็งทันที ฉันกำหูโทรศัพท์แน่น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง บีบจนแทบทำเปลือกพลาสติกเย็นเฉียบแตก
“คุณ… เป็นใคร?” เสียงของฉันแห้งผากและแหบพร่า ราวกับกระดาษทรายเสียดสีกัน
ปลายสายมีเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ชวนขนลุก เหมือนมีเสมหะติดอยู่ในลำคอ “ฉันเป็นใครไม่สำคัญ… สำคัญที่เธอเชื่อใคร? เชื่อไอ้หนุ่มตระกูลเจียงที่ผลักพ่อแม่เธอให้ตกนรก? หรือเชื่อ… ความจริง?”
“ตระกูลเจียง?” หัวใจฉันดิ่งวูบ ราวกับตกลงสู่ห้วงน้ำเย็นไร้ก้นบึ้ง เจียงอวี่… ครอบครัวของเขาหรือ? เรื่องนี้ลึกซึ้งแค่ไหนกัน?
“อยากรู้คำตอบหรือ?” เสียงนั้นเย้ายวนราวกับใช้เหยื่อล่อ “กลับบ้านเกิดเธอสิ หลินหว่าน กลับไปยังจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง… ของที่พ่อเธอทิ้งไว้รอเธออยู่ที่นั่น อย่าบอกใคร… โดยเฉพาะเจียงอวี่ ดวงตาของเขาจับจ้องเธออยู่ตลอด…”
“กริ๊ก”
สายโทรศัพท์ถูกตัดไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เหลือเพียงเสียงสายว่างเงียบงัน ก้องกลวงราวเสียงสะท้อนหลังหัวใจหยุดเต้น