เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7 ฟาร์มสีเลือด
เสียงเตือนดังราวกับเลื่อยขึ้นสนิม กรีดกระชากความเงียบสงบของฟาร์ม เสียงหึ่งแหลมบาดแก้วหูทะลุผ่านกำแพง สะเทือนจนหัวใจแทบหยุดเต้น ฉันผุดลุกจากม้านั่งอย่างแรง หัวใจแทบกระแทกซี่โครงจนแตก เจียงอวี่วิ่งถือปืนมาจากปลายทางเดินราวกับลูกธนูหลุดจากแล่ง สีหน้าเคร่งเครียดกว่าที่เคย ใต้ผ้าก๊อซที่เพิ่งพันตรงขมับมีเลือดสีแดงคล้ำซึมออกมาอีกครั้ง
“หลินหว่าน! มากับฉัน! คนของจ้าวหรงเจอที่นี่แล้ว!” เขาคว้าข้อมือฉัน แรงบีบมหาศาลจนไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน ลากฉันไปยังส่วนลึกของทางเดิน ฝ่ามือเขาร้อนผ่าว มีกลิ่นดินปืนและกลิ่นเลือดจาง ๆ ติดอยู่
“เหล่าจาง!” ฉันดิ้นรนหันกลับไปมองประตูห้องผู้ป่วยที่ปิดสนิท
“มีคนพาเขาออกไปแล้ว ดูแลตัวเองก่อน!” น้ำเสียงของเจียงอวี่เด็ดขาดจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง เขาผลักประตูหนีไฟที่ดูไม่สะดุดตาบานหนึ่ง กลิ่นอาหารสัตว์ผสมกับน้ำมันเครื่องโชยเข้าปะทะหน้า นี่คือทางเดินด้านหลังของโกดัง
ทางเดินแคบและมืด มีข้าวของวางระเกะระกะ เสียงอึกทึกด้านนอกทะลักเข้ามาราวคลื่นปะทะฝั่ง เสียงปืน! เสียงปืนประปรายดังเปรี้ยงปร้างราวกับถั่วแตก ต่อด้วยเสียงปืนอัตโนมัติยิงกราดถี่ขึ้น! กระสุนกระทบผนังอาคารดังตุบ ๆ ทึบหนัก ตามด้วยเสียงอิฐปูนแตกกระจาย เสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของผู้ชาย เสียงร้องโหยหวนของคนบาดเจ็บ เสียงสุนัขเห่าคลุ้มคลั่ง… เสียงต่าง ๆ ประสานกันเป็นบทเพลงจากขุมนรก