เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 ถนนภูเขาสีเลือด
ต้นไม้ต้นนั้นขวางอยู่กลางถนน ลำต้นหนาใหญ่สะท้อนแสงสีขาวซีดใต้ไฟหน้ารถ ชายชุดดำสามคนยืนอยู่ข้างต้นไม้ กระบองเหล็กในมือสะท้อนประกายโลหะเย็นเยียบ พวกเขาไม่ได้สวมหน้ากาก แต่สวมผ้าปิดปาก เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่แล้วคู่เล่าที่ไร้ความรู้สึก
“หมอบลง!” เฉินโม่ตวาดพร้อมหักพวงมาลัยอย่างแรง
ฉันก้มตัวลงโดยสัญชาตญาณ วินาทีถัดมา กระจกหน้ารถก็แตกกระจายดังเพล้ง! กระสุนเม็ดหนึ่งเฉียดหนังศีรษะฉันไป ฝังรอยไหม้ดำไว้บนพนักพิงศีรษะเบาะหลัง
ปืน! พวกเขามีปืน!
ความกลัวราวกับถังน้ำเย็นจัดสาดโครมลงมาบนหัว ฉันตัวสั่นไปทั้งตัว ฟันกระทบกันอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เฉินโม่กลับสงบนิ่งผิดปกติ มือหนึ่งบังคับพวงมาลัย อีกมือชักปืนพกออกมาจากเอว เสียงกริ๊กดังขึ้นเมื่อเขาขึ้นลำปืน
“จับให้แน่น!” เขาคำราม ก่อนเหยียบคันเร่งจนมิด!
รถส่งเสียงคำรามอย่างทรมาน ราวกับสัตว์ร้ายบาดเจ็บ พุ่งตรงเข้าใส่สิ่งกีดขวางบนถนน! ชายชุดดำทั้งสามเห็นได้ชัดว่าไม่ทันคิดว่าจะเจอแบบนี้ จึงรีบกระโจนหลบไปคนละทาง คนหนึ่งยกปืนขึ้น เสียงปังดังขึ้นอีกครั้ง กระจกมองหลังแตกกระจายทันที!
“ก้มลง!” เฉินโม่สั่งพร้อมยื่นมือข้างเดียวออกนอกหน้าต่าง ลั่นไก—
“ปัง! ปัง!”