เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5 หลบหนีในรัตติกาล
มือของเจียงอวี่เหมือนคีมเหล็กที่เผาจนแดง รัดข้อมือฉันไว้แน่น เขากระชากประตูตู้พรางที่ผนังด้านหลังออก เผยให้เห็นทางเดินมืดสนิทที่อยู่ด้านหลัง “เข้าไป อย่าหันกลับมา!”
เสียงสุนัขเห่าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ปะปนกับเสียงฝีเท้าอึกทึกและเสียงตะโกนของพวกผู้ชาย ฉันไม่ทันคิดอะไรให้มาก ก้มตัวมุดเข้าไปในทางลับแคบ ๆ นั้น ข้างในมืดสนิท อากาศชื้นเหม็นอับ ปนกลิ่นดินกับไม้ผุ ทางลับเตี้ยมาก ฉันทำได้แค่กึ่งย่อตัวเดินไปข้างหน้า ขาขวาที่บาดเจ็บขยับแต่ละก้าวเจ็บเหมือนถูกมีดกรีด
ด้านหลัง เจียงอวี่เป็นคนสุดท้ายที่มุดตามเข้ามา เขาปิดประตูลับกลับจากด้านใน ความมืดสนิทกลืนกินพวกเราในทันที เหลือเพียงเสียงหายใจหอบถี่สะท้อนอยู่ในพื้นที่ปิด
“เดินไปข้างหน้า 10 เมตรแล้วเลี้ยวขวา” เจียงอวี่พูดเสียงเบา มือหนึ่งวางบนไหล่ฉัน คอยดันให้เดินต่อ “อย่ากลัว ตามฉันมา”
ความอุ่นจากฝ่ามือเขาซึมผ่านเสื้อผ้าบาง ๆ มาอย่างน่าประหลาด ทำให้รู้สึกอุ่นใจ ฉันคลำทางไปข้างหน้า ปลายนิ้วแตะโดนผนังไม้หยาบ ๆ ที่มีตะไคร่น้ำลื่น ๆ ขึ้นเต็ม ทางลับดูเหมือนลาดลง อากาศยิ่งชื้นขึ้นเรื่อย ๆ