เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3 สายเข้าตอนเที่ยงคืน
มือถือสั่นอย่างบ้าคลั่งอยู่ในฝ่ามือ เสียงครืด ๆ ดังก้องในห้องเช่าที่เงียบสนิทจนแสบหู
แสงสีขาวซีดจากหน้าจอส่องใบหน้าที่เปื้อนโคลนของฉัน 【เหล่าจาง】สองคำนั้นเหมือนมีดแหลมสองเล่ม ทิ่มตรงเข้าลูกตา ฉันตัวแข็งทื่อ แม้แต่ลมหายใจก็หยุดชะงัก ราวกับนั่นไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่เป็นงูที่จู่ ๆ ก็เผยเขี้ยวพิษออกมา
จะรับหรือไม่รับ?
นิ้วโป้งค้างอยู่เหนือปุ่มรับสาย สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ซอกเล็บยังมีคราบสกปรกจากร่องน้ำเหม็นฝังอยู่ แผลที่ปลายนิ้วเปื้อนน้ำเสีย ตอนนี้เริ่มปวดตื้อ ๆ เสียงเรียกเข้าดังไม่หยุด ขณะที่เสียงครั้งที่สี่กำลังจะจบลง ฉันก็กดปุ่มรับสายอย่างแรง เอามือถือแนบหู—
“ฮัลโหล อาจาง?” เสียงแหบจนแทบจำไม่ได้ว่าเป็นเสียงตัวเอง
แต่ปลายสายกลับเงียบงันอย่างประหลาด ไม่มีเสียงไอที่คุ้นเคยของเหล่าจาง ไม่มีคำทักทายที่เขาชอบพูดว่า “เสี่ยวหลินเอ๊ย” มีเพียงเสียงซ่าจากกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาและแปลก ๆ เหมือนสัญญาณไม่ดี หรือเหมือน…มีใครบางคนกำลังหายใจช้า ๆ เบา ๆ
“อาจาง?” ฉันเรียกอีกครั้ง กำมือถือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เปลือกพลาสติกส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนทนแรงบีบไม่ไหว
ยังคงไม่มีเสียงตอบ
แต่ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองกลับคลานมาตามสายโทรศัพท์ ราวกับงูเย็นชื้นเลื้อยขึ้นมาพันรอบท้ายทอย ฉันหันขวับไปมองทางประตู—ประตูล็อกอยู่ดี ไม่มีใครอยู่ หน้าต่างด้านนอกก็มีเพียงเสียงอึกทึกตามปกติของชุมชนหมู่บ้านกลางเมือง ไม่มีเสียงฝีเท้าผิดปกติ