เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 คำเตือนในร่องน้ำเหม็น
กระดูกข้อมือเหมือนกำลังจะถูกเขาบีบจนแตก
มือข้างนั้นของเจียงอวี่ร้อนระอุราวกับคีมเหล็กที่เพิ่งคีบออกมาจากเตาหลอมเหล็ก บีบข้อมือที่หนาวจนแทบหมดความรู้สึกของฉันไว้แน่น อุณหภูมินั้นร้อนจนเจ็บลึกถึงใจ ตัดกับความเย็นเยียบที่ปั่นป่วนอยู่ในดวงตาเขา เกิดเป็นแรงปะทะประหลาด เขาทั้งตัวเหมือนคันธนูแข็งที่ถูกขึงจนถึงขีดสุด เปี่ยมด้วยแรงกดดันที่ไม่ยอมให้ขัดขืนและแทบจะใช้กำลังบังคับ ฟาดประโยคที่ห่อหุ้มด้วยเกล็ดน้ำแข็งเข้ามาในหูฉันอย่างแรง
“อย่าเก็บ! ยัยโง่! เนื้อนั่นมีปัญหา! มีคนจะฆ่าเธอ!”
ทุกคำเหมือนเข็มน้ำแข็งชุบยาพิษ แทงทะลุเส้นประสาทที่ชาเพราะความตกใจและสิ้นหวังของฉันอย่างแม่นยำ
“เนื้อมีปัญหา”?
“มีคนจะฆ่าเธอ”?
เหลวไหล! เหลวไหลที่สุด! คำพูดนั้นเหมือนเหล็กเผาร้อน ฉันสะดุ้งตื่นจากสมองที่เกือบเลอะเลือนเพราะจมอยู่ในความอับอาย ฉันเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องดวงตาลึกล้ำหยั่งไม่ถึงของเขาเขม็ง อารมณ์ซับซ้อนที่ปั่นป่วนอยู่ในนั้น—ความกระวนกระวาย ความโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่ความกลัวเล็กน้อยงั้นหรือ?—ในสายตาฉันตอนนี้ ทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นการเยาะเย้ยและเหยียดหยามที่ร้ายกาจที่สุด!
“ปล่อย!” เสียงฉันแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้ เสียงแตกพร่า แต่กลับคล้ายเสียงคำรามครั้งสุดท้ายของสัตว์ป่าที่ใกล้ตาย ฉันออกแรงเต็มที่พยายามสะบัดให้หลุดจากการยึดกุม เล็บจิกลงบนผิวหลังมือของเขาโดยไม่รู้ตัว ทิ้งรอยเลือดเปื้อนโคลนไว้หลายรอย