กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 226 พากลับบ้าน
ร่มในมือของบอดี้การ์ดใหญ่กว่า กางตามหาเขาไปทั้งตัวจนแน่นหนิบ ไม่ปล่อยให้เม็ดฝนสักเม็ดกระเด็นเข้ามา
สือซีเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง เขากลัวจะร่วงลงไป จึงเกาะชุดของเซียวซู่แน่น
เสียงฝนกระทบร่มดังกึกก้อง ปนกับเสียงฝนนอกบ้าน กระหน่ำกระหริดรัวต่อกัน
เขามองไปที่เด็กหญิงตัวเล็กที่ถูกอุ้มเช่นเดียวกับเขา
เจ้าบัวลอยสีชมพูกลมป่องน่ารักนั้นเบ้ปากขำให้เขา น้ำเสียงแฝงความภาคภูมิใจเล็ก ๆ ราวกับกำลังอวด
“น้าของฉันแรงมากเลยนะ~”
เขาเหม่อไปไม่พูดอะไร แต่เซียวซู่ที่ได้ยินคำนั้นก็ยกมุมปากขึ้นเงียบ ๆ
เขาวางเด็กทั้งสองลงในรถ ระหว่างถอดเสื้อคลุมออกก็อธิบายกับชิงชิง
“เช้านี้ไปบ้านเพื่อนคนหนึ่ง แถวนั้นรถติดหนัก ติดอยู่บนถนนสิบกว่านาที”