กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 61 บุรุษไร้ประโยชน์จริง ๆ
อวิ๋นเฉาเหยียนยุ่งวุ่นวายอยู่ในเขตผู้ลี้ภัยจนแทบไม่ได้หยุดพัก
ช่วงครึ่งหลังของยามค่ำคืนเป็นช่วงที่โรคระบาดแพร่หนักที่สุด ผู้ป่วยจึงทยอยถูกส่งมาอีกหลายคน
กระท่อมพอจะมีที่พักอยู่บ้าง แต่ยาไม่เพียงพอแล้ว ยิ่งกว่านั้น ก่อนผู้ป่วยแต่ละคนจะกินยา นางต้องลงเข็มให้ด้วยตนเอง หากผู้ป่วยเกิดอาการอื่นขึ้นมา ก็ต้องให้นางจัดการ
นางปลีกตัวไปไหนไม่ได้เลย
เพิ่งลงเข็มให้ผู้ป่วยคนหนึ่งเสร็จ อีกรายก็เกิดอาการกำเริบขึ้นกะทันหัน เริ่มชักดิ้นและมีฟองฟูมปาก อวิ๋นเฉาเหยียนคิดจะย้ายเขาไปผิงเตาไฟเพื่อให้ความอบอุ่น แต่ลำพังคนเดียวนางกลับออกแรงไม่ไหว
หยวนลิ่วกับซุนชีไปช่วยยกผู้ป่วยที่อาการกำเริบแล้ว ซื่อจื่อเจียงกำลังต้มยา ส่วนหวนชุ่ยกับมามาเซี่ยก็ไม่ว่างมือเช่นกัน