กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 ผู้ทดลองยาไม่มีทางเป็นนาง!
เสียงร้องไห้โศกเศร้าของเฉินเซี่ยวเปี่ยมด้วยความรู้สึกแท้จริง ยิ่งร้องก็ยิ่งน่าเวทนา ครู่เดียวก็หลั่งน้ำตาชราพรั่งพรู นึกเสียใจภายหลังว่าไม่น่าทำเช่นนั้นเลย
คนธรรมดายากจะได้เห็นหมอหลวงชราวัยห้าหกสิบปีร้องไห้จนเป็นเช่นนี้ อวิ๋นเฉาเหยียนรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ อยากบอกเขาว่า ท่านร้องไห้ผิดหลุมแล้ว
ไม่ใช่!
คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรือ?
เพียงเพราะคำพูดที่นางกล่าววันนั้น เขาถึงกับมาขอโทษด้วยตนเอง แถมยังร้องไห้จนเป็นเช่นนี้อีก?
“หมอหลวงเฉิน ข้ารู้ว่าท่านเสียใจมาก แต่ท่านอย่าเพิ่งเสียใจไป”
เฉินเซี่ยวเช็ดน้ำตา พลางมองอวิ๋นเฉาเหยียนแล้วกล่าวว่า “คุณชายกั๋วกงพูดไม่ผิดจริง ๆ เจ้าเป็นแม่นางที่เอาใจใส่ผู้อื่นอย่างยิ่ง”