กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 ขนนกมรกต
อวิ๋นคังพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง และนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นขึ้นมา เมื่อเผชิญกับสายตาเฉียบคมของบุตรสาว เขาก็รู้สึกผิดจนเบือนหน้าหนี
“ต่อไปเจ้าต้องการสิ่งใด ก็บอกมาได้ตามตรง”
อวิ๋นเฉาเหยียนไม่พูดอะไร เพียงหมุนตัวเดินจากไป
เมื่อกลับถึงเรือนปีก หวนชุ่ยกำลังเฝ้าอยู่หน้าห้องนอน
ช่วงนี้นางไม่ได้ไปโรงหมอจี้ซื่อ อวิ๋นเฉาเหยียนจึงให้นางอยู่เฝ้าบุรุษผู้นั้นในเรือนปีก ห้ามใครบุกรุกเข้าไป และคอยจับตาดูว่าเขาฟื้นหรือยัง
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
หวนชุ่ยรีบตอบว่า “คุณหนู ข้าเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอด ไม่มีใครเข้ามา และข้างในก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ”
“ลำบากเจ้าแล้ว”