กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2 เบาหน่อย…
ตอนพเนจรในชาติก่อน อวิ๋นเฉาเหยียนเห็นคนตายมามากแล้ว
นางไม่สนใจและกำลังจะก้าวข้ามไป ทว่าเพิ่งยกเท้า ชายผู้นั้นก็ลืมตาขึ้นกะทันหัน คว้าข้อเท้านางไว้ แล้วโยนจี้หยกรูปพยัคฆ์ชิ้นหนึ่งออกมา
“ไปจวนจิ้นอ๋อง…เรียกคนมา…มีรางวัลให้อย่างงาม”
เสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำ ขาดห้วงเป็นช่วง ๆ
อวิ๋นเฉาเหยียนขมวดคิ้ว “ไม่มีเวลา”
พูดจบ นางก็เตรียมแกะมือเขาออก ทว่าพอก้มลง กลิ่นหอมพิสดารที่เข้มข้นกว่าเดิมก็พลันลอยเข้าจมูก
กลิ่นนี้…
ความร้อนผ่าวพลันพวยพุ่งขึ้นในร่าง ไหลไปทั่วร่างตามกระแสเลือด เพียงพริบตา แก้มของอวิ๋นเฉาเหยียนก็ขึ้นสีแดงระเรื่อสองแต้ม ลมหายใจเริ่มหอบถี่
นางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มองบาดแผลลูกธนูบนไหล่ของชายหนุ่ม เลือดที่ไหลออกมาดำสนิท