กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1 พิษสองชนิดผสานกัน กลายเป็น…
ยามเซินล่วงผ่านไปแล้ว เมืองหลวงเพิ่งมีฝนห่าใหญ่ตกผ่านไป รถม้าของจวนโหวอี้หยางกำลังมุ่งหน้าไปยังจวนกั๋วกง
ช่วงหลายวันนี้ ทุก ๆ เจ็ดวันรถม้าต้องวิ่งเส้นทางนี้ ออกเดินทางยามเซิน กลับถึงจวนยามโหย่ว แต่วันนี้กลับล่าช้าไปบ้าง
ล้อรถบดผ่านแอ่งน้ำจนสั่นสะเทือน ปลุกอวิ๋นเฉาเหยียนที่นั่งอยู่บนรถม้าให้ตื่น
นางพลันลืมตาขึ้น ความหวาดกลัวจากยามสิ้นใจอย่างอนาถในชาติก่อนยังไม่จางหาย
มือทั้งสองที่ประสานอยู่เบื้องหน้าทั้งเรียวยาวและบอบบาง กำชายแขนเสื้อเก่า ๆ ไว้แน่น นิ้วมือยังไม่มีบาดแผลด่างพร้อยจากการพเนจร ร่างผอมบางแต่ไม่อ่อนแอ ทั้งสี่แขนขาก็ไม่เจ็บปวดแสนสาหัสจนแทบทนไม่ไหวเหมือนตอนนั้น
นอกหน้าต่างรถ แม่นมชุยกำลังบ่นไม่หยุด