เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 270 “พวกแกที่เป็นทวยเทพเฮงซวย ทำไมต้องทำให้นางร้องไห้ด้วยวะ!!!”
“ฉันแค่อยากเป็นปลาเค็มแท้ ๆ……”
ลู่ฉือก้มหน้า น้ำเสียงแหบพร่าทอดหางเสียงแตกพร่าท่ามกลางม่านสายฝนที่โปรยปรายเต็มฟ้า
เงาที่ยืนอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มเย้ยหยันตรงมุมปากพลันแข็งค้างลงทันที
มือขวาของเขาที่กุมหอกยาวแห่งห้วงอเวจีสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม กลุ่มก้อนปราณมรณะสีดำที่ม้วนตลบอยู่บนปลายหอก ราวกับก้อนหิมะที่เผชิญกับความร้อนสูง กำลังละลายไปด้วยความเร็วที่ขัดต่อสามัญสำนึก
ไม่
ไม่ใช่การละลาย
แต่เป็นการถูกช่วงชิง
เงาก้มหน้าลงฉับพลัน จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มเปลือยท่อนบนที่อยู่เบื้องล่าง
ลวดลายโบราณสีทองหม่นแต่เดิมบนผิวของลู่ฉือ ยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือดที่หยดหยาดโลหิตออกมาอย่างสิ้นเชิง แสงสีแดงบาดตาสายนี้ไม่ได้ระเบิดออกสู่ภายนอก หากแต่คล้ายกับหลุมดำอันละโมบ ฉีกกระชากกฎเกณฑ์ทั้งหมดรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง