เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 271 การบรรลุฉับพลันขั้นสูงสุดใต้ความโศกเศร้าเคียดแค้นสุดขีด ลู่ฉือทะลวงผ่านเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์กับเทพ
ประกายดาบสีชาดอันไร้ขอบเขตสายนั้น หลังจากกลืนกินทัศนวิสัยของโลกเทพมิติสูงไปจนสิ้น กลับมิได้ระเบิดเสียงคำรามกึกก้องทำลายฟ้าทลายปฐพีออกมา
ยามที่แสงสีแดงเจิดจ้าบาดตาจนถึงขีดสุด โลกทั้งใบพลันจมดิ่งสู่สีขาวบริสุทธิ์อันเงียบสงัดไร้สรรพเสียง
ไร้เสียงลม ไร้สุรเสียงสนั่นหวั่นไหวของการพังทลายแห่งมิติ กระทั่งการไหลเวียนของเวลายังถูกกดปุ่มหยุดเวลาอย่างบีบบังคับท่ามกลางแสงสีขาวนี้
นี่คืองานศพอันเงียบงันที่ลอกร่อนสรรพสิ่งให้สูญสิ้น
ซากปรักหักพังของวิหารหมื่นเทพ ซากศพของเทพหลักที่เคยอยู่สูงส่ง หมอกทมิฬแห่งห้วงอเวจีที่ม้วนตัวพวยพุ่ง ทั้งหมดล้วนสูญเสียเค้าโครงเดิมไปในคลื่นสึนามิสีขาวอันไร้เสียง กลายสภาพเป็นภาพร่างดรออิ้งที่ถูกฟอกขาวอย่างหยาบกระด้าง
ณ ใจกลางของแสงสีขาว
ลู่ฉือคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นอันเย็นเยียบ
ดาบดำ “จั่นซิง” ในมือเขาตกอยู่ด้านข้าง สูญสิ้นประกายแสงทั้งหมดไปแล้ว