เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 การจุติของครึ่งก้าวเทพเจ้า ฝนโลหิตหลั่งชโลมท้องฟ้าเมืองเจียง ความสิ้นหวังแผ่ซ่าน
หยาดฝนสีแดงเข้มข้นเหนียวหนืดราวกับเลือดคั่งที่ปล่อยทิ้งไว้ครึ่งเดือน พัดพากลิ่นเหม็นเน่าฉุนกึกที่ผสมปนเปกันระหว่างสนิมเหล็กกับอาหารทะเลเน่าเปื่อย หลั่งชโลมลงมาจากฟากฟ้าที่ฉีกกระชาก
ฝนโลหิตหยดหนึ่งร่วงลงบนลู่วิ่งยางสังเคราะห์
ไม่มีละอองน้ำกระเซ็น หยดเลือดนั้นราวกับมีชีวิต หลอมทะลวงชั้นยางสังเคราะห์หนาเตอะในพริบตา กัดกร่อนชั้นรากฐานยางมะตอยจนกลายเป็นหลุมลึกที่มีควันดำพวยพุ่งออกมา
“ฉี่——”
เสียงแผดเผาแสบแก้วหูดังขึ้นติดต่อกันในทุกหัวมุมของสนามกีฬา
นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งผมทรงสกินเฮดคนหนึ่ง ขณะวิ่งหนีขาเกิดซวนเซ ล้มลงตรงจุดที่ไม่ไกลจากด้านหลังของเว่ยหยวน ฝนโลหิตหยดหนึ่งตกลงบนท้ายทอยของเขาอย่างพอดิบพอดี
กลิ่นเหม็นเน่าของผิวหนังและเนื้อที่ละลายแผ่กำจายออกมาในทันที
นักศึกษาใหม่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงกรีดร้อง สองมือก็กุมคอตัวเองไว้แน่น หลอดเลือดสีดำตามซอกนิ้วของเขาราวกับไส้เดือนตัวอวบหนา ลุกลามไปยังพวงแก้มและตาขาวของเขาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“ช่วย……ช่วยฉันด้วย……”