เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 มหาค่ายกลพิทักษ์มหาวิทยาลัยพังทลาย อธิการบดีเว่ยหยวนบาดเจ็บสาหัสกระอักเลือด ใครจะมาช่วยเด็ก ๆ
ลำแสงสีขาวเจิดจ้าที่จุดประกายขึ้นจากตบะนับร้อยปีและพลังชีวิตระดับทลายเขตแดนระยะสูงสุด พุ่งสวนฝนโลหิตสีแดงคล้ำที่ตกลงมาทั่วฟ้า พุ่งชนดวงตายักษ์บนฟากฟ้าอย่างไม่ลังเล
ไม่มีเสียงกัมปนาทกึกก้องหู และไม่มีการระเบิดสะท้านฟ้าสะเทือนดิน
เมื่อกระบี่หักขึ้นสนิมท่อนนั้นแทงทะลุเข้าสู่สนามพลังไร้รูปลักษณ์เบื้องหน้ารูม่านตาของดวงตาสีชาด ทุกสรรพเสียงก็ถูกช่วงชิงไปในพริบตานี้
เวลาเชื่องช้าลงจนน่าอึดอัดแทบหยุดหายใจ
ยามลำแสงสีขาวสัมผัสกับพื้นผิวรูม่านตาที่มืดมิดดุจห้วงอเวจี ก็ไม่ต่างอะไรกับไม้ขีดไฟก้านหนึ่งที่ถูกโยนลงในเตาหลอมร้อนระอุ มันทุ่มสุดกำลังเผาผลาญแสงสว่างและความร้อนสุดท้ายของตัวเอง พยายามฉีกกระชากรอยแยกในความมืดมิดอันไร้ขอบเขตนั้น
ระลอกคลื่นจาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็นด้วยตาเปล่า ค่อย ๆ กระเพื่อมออกบนพื้นผิวรูม่านตาของดวงตาสีชาด
คมกระบี่หักส่งเสียงคร่ำครวญ ก่อนจะแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ ทีละชุ่น เศษโลหะที่แตกกระจายยังไม่ทันได้ปลิวว่อน ก็ถูกสนามพลังมิติสูงขุมนั้นบดขยี้จนกลายเป็นความสุญตาโดยตรง