เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 นายกล้าแตะต้องเธอดูสิ? ฉู่เทียนเจียวถูกเตะจนทะเลปราณแหลกละเอียดในเท้าเดียว
สายหมอกถูกสนามพลังไร้รูปบางอย่างฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง
ลู่ฉือก้าวขาเดินมุ่งหน้าไปยังเงาร่างสีขาวบริสุทธิ์เบื้องหน้า รองเท้าแตะคีบที่ขอบสึกกร่อนอย่างหนักคู่นั้นเหยียบลงบนพื้นน้ำแข็งที่คราบเลือดเกาะตัวแข็ง ส่งเสียง “ต๊อก ต๊อก” ที่ซ้ำซากและทึบหนัก
เสียงนี้ดังไม่มาก แต่เมื่อเข้าสู่โสตประสาทของฉู่เทียนเจียว กลับประหนึ่งมีค้อนหนักอันหนึ่งกำลังกระหน่ำตีลงบนหัวใจของเขาเป็นจังหวะ ๆ
ลูกกระเดือกของฉู่เทียนเจียวขยับขึ้นลงอย่างรุนแรง พยายามกลืนน้ำลายลงไปคำหนึ่ง แต่กลับพบว่าในลำคอแห้งผากราวกับถูกยัดด้วยทรายสีเหลืองหนึ่งกำมือ
เขาจ้องมองลู่ฉือที่ค่อย ๆ ประชิดเข้ามาตาไม่กะพริบ สายตากวาดมองเสื้อยืดราคาถูกที่ซักจนซีดขาวกับใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกตัวนั้นสลับไปมา
ลู่ฉือไม่ได้หาวเหมือนอย่างยามปกติ และไม่ได้ใช้สำเนียงเกียจคร้านนั่นเอ่ยปากบ่น เขาเพียงเดินอยู่อย่างนั้น ขนตาที่หลุบลงเล็กน้อยบดบังรูม่านตาส่วนใหญ่เอาไว้ แสงประกายสีทองหม่นที่ก้นบึ้งของดวงตานั้น เยือกเย็นจนทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน
ไร้ไอสังหารแผ่ออกมา ไร้คลื่นพลังวิญญาณกระเพื่อม