เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 ช่วงเวลาวิกฤต ลู่ฉือหาวหวอดถีบกำแพงมิติจนแหลกละเอียดแล้วเดินออกมา
“กร๊าก…… กร๊ากกร๊าก……”
เสียงราวกับกระจกแตกร้าวถูกขยายให้ดังก้องไร้ขีดจำกัดท่ามกลางซากปรักหักพังของสนามสอบอันเงียบสงัด
มือของฉู่เทียนเจียวที่กำหอกสายฟ้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
ประกายไฟฟ้าสีขาวอมฟ้าอันบาดตานั้นอยู่ห่างจากลำคอที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดของเซี่ยหนานจือไม่ถึง 3 เซนติเมตรด้วยซ้ำ ประกายอาร์กไฟฟ้าแรงสูงที่แผ่ออกมาถึงขั้นเผาไหม้เศษผ้าตรงคอเสื้อของเธอจนไหม้เกรียม หลงเหลือรอยไหม้สีดำเป็นวง
ฉู่เทียนเจียวจ้องมองกำแพงทางด้านขวาเขม็ง รูม่านตาหดเล็กลงจนเหลือเท่าปลายเข็มเพราะความตกใจกลัว
นั่นคือกำแพงกั้นมิติต่างภพที่กองทัพสร้างขึ้นเป็นพิเศษ
มันเพียงพอจะต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของยอดฝีมือระดับทลายเขตแดน อย่าว่าแต่รอยแยกเลย ต่อให้ระดมกลุ่มเล็กของผู้ปลุกพลังระดับ S เต็มอัตราศึกมาทิ้งระเบิดถล่มติดต่อกันหนึ่งวันหนึ่งคืน ก็ไม่มีทางทิ้งรอยสีขาวไว้บนนั้นได้แม้แต่รอยเดียว