เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 126 นี่มันฝีมือใครกันวะ ปราณดาบมีกลิ่นเก๋ากี้เข้มคล้นขนาดนี้
สีหน้าของรองแม่ทัพซีดเผือดยิ่งกว่าพายุหิมะด้านนอกเสียอีก
“แม่... แม่ทัพ บันทึกเข้าออกแนวป้องกันของพวกเรา ผมตรวจสอบดูตั้งนานแล้ว”
เขากลืนน้ำลายปนเลือดลงคอไปอึกหนึ่ง น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจวนเจียนจะร้องไห้ “อย่าว่าแต่ผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานที่ใช้ดาบเลย ในช่วงครึ่งเดือนมานี้ นอกจากพวกนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งไม่กี่คนจากมหาวิทยาลัยซิงหัวแล้ว แม้แต่นกที่บินมาจากแผ่นดินภายในสักตัวยังไม่มีเลย”
ภายในห้องประชุมตกสู่ความเงียบงันจนน่าใจหายอีกครา
นายทหารระดับสูงทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ก้นบึ้งของสายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความสับสนชนิดที่ว่า ‘โลกทัศน์ของฉันพังทลายลงแล้ว’
หากไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่จากภายนอก เช่นนั้นรอยฟันดาบอันน่าสะพรึงกลัวที่ผ่าวิหารเหมันต์นิรันดร์ขาดออกจากกันนี้ คงมิใช่ธารน้ำแข็งแห่งแดนเหนือสุดกลายเป็นปีศาจแล้วปริแตกออกเองหรอกนะ
ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนแทบจะทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกนี้
ประตูเซนเซอร์ของห้องประชุมก็เลื่อนเปิดออกดัง “ชี่”