เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 125 กลับค่าย แนวป้องกันทางเหนืออึ้งงันเพราะวิหารเทพถูกฟันขาด
ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์พยาบาลส่งเสียงดังคำราม บดขยี้คำ “ขอบคุณ” อันเปี่ยมด้วยอารมณ์ซาบซึ้งของลู่ฉือจนแหลกสลายไปในพายุหิมะจนหมดสิ้น
ฮั่วพั่วซานยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ มองดูลู่ฉือถูกทหารเสนารักษ์ช่วยกันหามเข้าไปในห้องโดยสาร ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบกระตุกเกร็งเล็กน้อยเพราะพูดไม่ออกถึงขีดสุด หากไม่ใช่เพราะเกรงสายตาที่เชื่อมั่นอย่างไม่สงสัยของเซี่ยหนานจือข้าง ๆ ละก็ เขาอยากจะถีบเจ้าทหารใหม่ที่พูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลคนนี้ลงไปในห้วงอเวจีจริง ๆ
“ท่านแม่ทัพ โปรดรักษาสุขภาพด้วย เมืองเจียง... มหาวิทยาลัยซิงหัว จะจดจำบุญคุณของท่านตลอดไป”
ก่อนขึ้นเครื่อง เซี่ยหนานจือทำความเคารพตามแบบฉบับมาตรฐานของกองทัพพิทักษ์ราตรีแก่ฮั่วพั่วซานอย่างเป็นทางการ ในดวงตาสีฟ้าเยือกแข็งอันเย็นชาคู่นั้น ถึงกับแฝงความเคารพเลื่อมใสขึ้นมาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์
มุมปากของฮั่วพั่วซานกระตุก
เขาอ้าปาก ประโยคที่ว่า “เหล่าจื่อไม่ได้ช่วยพวกแกเลยสักนิด” ติดค้างอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจเอ่ยออกมาได้