เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 ฮั่วพั่วซานที่อยู่ไกลออกไปพันลี้จามออกมาหนึ่งที: ใครกำลังชมฉันอยู่น่ะ
“ฮัดเชิ่ว!”
เสียงจามนี้ดังกังวานดุจระฆังยักษ์ สะเทือนจนเสื้อกั๊กทหารที่เดิมทีก็ขาดวิ่นยับเยินของฮั่วพั่วซานสั่นกระเพื่อมไปสามตลบ
บนใบหน้าหยาบกร้านดุจหินแกรนิตของเขา เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังของสิ่งมีชีวิตมารและรอยควันดินปืนสีดำจากการระดมยิง เขาใช้หัตถ์ใหญ่ที่เทียบได้กับพัดใบตาล ขยี้จมูกแดงก่ำที่คันยุบยิบอย่างแรง ปากก็พร่ำสบถด่าทอไปด้วย
“พับผ่าสิ หลานชายตัวแสบคนไหนกำลังนินทาลับหลังเหล่าจื่ออยู่วะ ลมพายุเพิ่งหยุดไป อย่าบอกนะว่าเหล่าจื่อเป็นหวัดเข้าแล้ว?”
เขายกดาบสังหารม้าขนาดหนักที่ฟันจนคมบิ่นเล่มนั้น เสียบลงไปในชั้นน้ำแข็งใต้ฝ่าเท้าอย่างไม่ใส่ใจ
ทุ่งน้ำแข็งแดนเหนือสุดที่ไร้ซึ่งเสียงโฮกคำรามของสิ่งมีชีวิตมาร ยามนี้เงียบสงัดจนชวนให้รู้สึกหูอื้อ