เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 คนอื่นเขาวิ่งวิบากแบกน้ำหนัก แต่นายกลับนั่งแมวส้มกินลมชมวิวเนี่ยนะ?
ลู่ฉือเหยียบย่ำวัชพืชสูงระดับครึ่งตัวคนพลางเดินทอดน่องเข้าไปในป่าฝั่งขวาที่มีป้ายเตือนอันตรายแขวนอยู่
ทันทีที่ก้าวข้ามเส้นกั้นเขตขึ้นสนิมเส้นนั้น แสงสว่างโดยรอบก็มืดสลัวลงในพริบตา เรือนยอดของต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้าบดบังสุริยันจนมืดมิด กีดขวางแสงแดดไว้ภายนอกอย่างสิ้นเชิง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหมักหมมของใบไม้ผุพังที่ไม่เคยได้พบพานแสงตะวันมาตลอดทั้งปี
อุณหภูมิต่ำกว่าเส้นทางหลักด้านนอกอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดองศา
“ทางเฮงซวยนี่ แม้แต่ที่ให้วางเท้ายังไม่มีเลย”
ลู่ฉือเดินกะเผลกย่ำลงบนชั้นใบไม้ร่วงหนาทึบ ปากก็บ่นพึมพำ เขาปลดเป้ยุทธวิธีหนัก 30 กิโลกรัมบนหลังลงมา ใช้มือเดียวถือไว้ รูดซิปเปิดออก แล้วรื้อค้นเสบียงที่เจ้าอ้วนยัดใส่ไว้อย่างชำนิชำนาญ
เขาหยิบมันฝรั่งทอดกรอบรสแตงกวาออกมาหนึ่งห่อ ก่อนจะฉีกซองดัง “แคว่ก”
เพิ่งจะยัดมันฝรั่งทอดแผ่นหนึ่งเข้าปาก เสียงกิ่งไม้แห้งหักเบา ๆ ดัง “แกร๊ก” ก็แว่วมาจากลำต้นไม้ใหญ่หนาทึบเหนือศีรษะพอดี
จังหวะการเคี้ยวของลู่ฉือไม่ได้หยุดลง
เขาขี้เกียจแม้กระทั่งจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยซ้ำ