เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 ยืนตรงมันเหนื่อยเกินไป ฉันเลยวาดวงกลมเรียกพายุฝนฟ้าคะนอง
ปลายเท้าขวาที่สวมรองเท้าแตะคีบขาดรุ่งริ่งข้างนั้นดูเหมือนจะเขี่ยลงบนพื้นโคลนร้อนระอุสองทีอย่างไม่ใส่ใจ วาดเป็นสัญลักษณ์ประหลาดบิดเบี้ยวขึ้นมารูปหนึ่ง
จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น หรี่ตามองท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆที่แดดแผดเผาอย่างโหดร้ายแวบหนึ่ง
แส้อ่อนเหล็กกล้าในมือของกู้ฉางเฟิงฉีกกระชากอากาศไปแล้ว ปลายแส้ที่มีหนามแหลมอยู่ห่างจากพวงแก้มของเซี่ยหนานจือไม่ถึงสามชุ่น เสียงแหวกนภาแหลมคมบาดจนแก้วหูคนเจ็บแปลบ
“เปรี้ยง——!”
เสียงฟ้าร้องอึดอัดที่ไร้สัญญาณเตือนระเบิดดังขึ้นเหนือน่านฟ้ามหาวิทยาลัยซิงหัวพอดี เสียงนั้นแห้งแล้งและทึบตัน ราวกับมีคนทุบฆ้องทองแดงขนาดยักษ์แตกกระจายอยู่ข้างหูอย่างแรง
ดวงอาทิตย์ที่ยังขาวสว่างจนแสบตาเมื่อวินาทีก่อน ถูกเมฆดำหนาทึบที่ทะลักมาจากที่ใดก็ไม่อาจทราบกลืนกินไปในพริบตา แสงสว่างถูกสูบหายไปจนหมด สนามกีฬาที่หนึ่งทั้งสนามมืดสลัวราวกับถูกดึงผ้าม่านกันแสงหนาทึบมาปิดไว้