กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวหนานเฟิงที่เปลี่ยนสีหน้าได้ในพริบตาขยับเข้าไปใกล้เล่อเป่าพลางส่งยิ้มทะเล้นประจบประแจง
"คนเก่ง อาคืออาเซียว เพื่อนรักที่สุดของพ่อหนูไง พวกเราเคยเจอกันในวิดีโอคอลคราวก่อนแล้วนะ"
เซียวหนานเฟิงบีบเสียงเล็กเสียงน้อย พยายามตีสนิทกับเจ้าตัวเล็ก
เล่อเป่าที่ขอบตายังมีน้ำตาคลอเบ้าหยุดร้องไห้แล้ว เพียงแต่ยังสะอึกสะอื้นอยู่บ้างเล็กน้อย
"ให้ตายสิ"
เจ้าตัวเล็กนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็โพล่งคำนี้ออกมา
เธอยังจำได้ว่าประโยคแรกที่คุณอาคนนี้พูดตอนวิดีโอคอลคราวก่อนคือคำนี้ จำได้แม่นยำทีเดียว
ใบหน้าที่ดูน่ารักไร้เดียงสาที่สุดแต่กลับพูดคำเด็ดขาดที่สุดออกมาเป็นอย่างไร เซียวหนานเฟิงเพิ่งได้สัมผัสด้วยตัวเองก็คราวนี้
เพราะเวลานี้เขาสัมผัสได้ถึงรังสีสังหารแผ่ออกมาจากลู่เฉินเยว่แล้ว