เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ลู่เฉินเยว่พาเล่อเป่ากลับเข้ามาในห้องส่วนตัว กลิ่นบุหรี่ข้างในก็จางหายไปแล้ว บนโต๊ะเต็มไปด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ขนม และผลไม้
"ปะป๊า ลงไป"
พอเห็นของกิน เล่อเป่าก็ไม่ยอมให้พ่ออุ้มอีก เธอลื่นตัวลงจากอ้อมแขนของลู่เฉินเยว่ แล้วตรงดิ่งไปหาของกินบนโต๊ะ
ระหว่างทาง คนสองคนที่นั่งอยู่ด้านข้างเห็นคุณหนูน้อยเดินมาก็จงใจขยับหลบให้เธอเข้าไปก่อน
เล่อเป่ามีเป้าหมายชัดเจน ลูกอมในปากใกล้จะหมดแล้ว เธอจึงดึงออกมาวางบนโต๊ะ จากนั้นใช้มือซ้ายหยิบแตงโมที่หั่นไว้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง ส่วนมือขวาคว้าเนื้อแห้งมาหนึ่งกำมือ
เธอกัดแตงโมไม่กี่คำก็หมด พอจะเอื้อมไปหยิบชิ้นที่สอง ลู่เฉินเยว่ที่ตามมาก็คว้ามือเธอเอาไว้
"ลูกกินเยอะไม่ได้ ของนี่มีฤทธิ์เย็น"
แตงโมมีฤทธิ์เย็น ผู้ใหญ่กินมากไปยังไม่ดี นับประสาอะไรกับเด็กน้อยวัยสองขวบอย่างเธอ
"จะกินแตงโมโม"