เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 497 ฉันเคยแอบมาสามครั้ง เพื่อกวาดหิมะที่ทับถมหน้าประตูให้นาย
เฉินจิ่งเหยียนเพิ่งจะก้าวเท้ามาหยุดลงข้างกายนาง ก็เห็นนางยื่นมือออกไปผลักเปิดประตูเรือน
บานพับประตูดังเอี๊ยดอ๊าด หิมะที่ทับถมร่วงกราวลงมา กระจัดกระจายเข้าไปในลานเรือน
ไผ่เขียวในลานเรือนยังคงเหมือนเดิม กิ่งใบดกหนาแผ่กว้าง เป็นต้นที่เขาปลูกไว้ด้วยตนเองในอดีต
สายลมอ่อนพัดผ่าน เงาไผ่ไหวระริก ปัดผ่านโต๊ะหินแผ่วเบา บนโต๊ะกลับยังคงหลงเหลือชาค้างคืนครึ่งถ้วยที่ยังไม่ได้เก็บกวาด น้ำชาแข็งตัวกลายเป็นผลึกน้ำแข็งไปนานแล้ว เปล่งประกายวาววับเย็นเยียบอยู่ใต้แสงอรุณ
“เธอดูคุ้นเคยกว่าฉันเสียอีก” เฉินจิ่งเหยียนเดินตามเข้ามาในประตู พลางยื่นมือไปดึงประตูปิดลงเบา ๆ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มอยู่บ้าง ทั้งยังมีความซาบซึ้งใจสายหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็น