ตอนที่ 231 เยว่กวนเหอ

ตอนที่ 231 เยว่กวนเหอ

เบื้องหน้าประตูกลางหิน เฉินฟ่างไม่ยอมก้าวไปข้างหน้าอีกต่อไป

มิใช่หวาดกลัว แต่เดินต่อไปไม่ได้แล้ว

ขาข้างที่ขาดของเขาแม้จะใช้แผ่นไม้ดามเอาไว้ ทว่าบาดแผลกลับมิใช่รอยแผลที่เกิดจากดาบกระบี่ทั่วไป

ลู่ชิงเหอย่อกายลงมองดูปราดหนึ่ง รอยขาดเรียบเนียน ขอบกระดูกมีประกายแสงสีเงินจาง ๆ ชั้นหนึ่ง ราวกับปราณกระบี่ยังคงมิสลายไปจนถึงบัดนี้

“จู้กุยเฉินหรือ”

เฉินฟ่างส่ายหน้า “มิใช่เขาฟัน”

“เช่นนั้นคือผู้ใด”

“ตัวข้าเอง”

ซางเหวินเหย่ก้มหน้าลงอย่างกะทันหัน “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”